BALLADA O CHUJOGROMIE I PANNACH
Chujogrom, choć ostrożny, aleć chuć dokucza,
Wypatrzywszy jeziorka w okolicy Zbrucza,
Gdzie się panny pluskały, skradł im przyodzienie.
Wyszły wreszcie - szukają; słyszy biadolenie.
Idzie zatem, a dziewki zakrywają łona,
Jedna piersi chwyta, inna zawstydzona
Rzycią się odwróciła i do wody zmyka;
On tymczasem z rozporka wyjmuje konika.
"Jeśli chcecie się - rzecze - z odzieniem pogodzić,
Któraś będzie musiała onemu wygodzić,
Przejechać się na tym koniu, co figlarnie bryka?"
To mówiąc grzecznie głaszcze ręką basałyka.
Rada w radę, aliści trudno zdecydować,
Któraś przecie musiała wreszcie pofolgować,
Boć do dom bez odzienia nieprzystojnie wrócić;
Przyszło im tedy na myśl, aby losy rzucić.
Na Jagnę jak raz padło; piersi ma bez szpary,
A uda rozłożyste jak dębu konary.
Trochę się wstydała lecz idzie na koniec.
Chujogrom na jej wdzięki zerkając łakomie,
Pociągnął ją do lasku za pobliskie krzaki,
Oparł przodem o drzewo, ustawił okrakiem,
Raz przymierzył i nuże wpychać basałyka;
Ciężko idzie, a Jagna z bólu ledwie dycha,
Acz nie krzyczy, nie płacze, zacisnęła zęby,
A swawolnik co rychlej wbija się w jej kłęby.
Rzygnie wreszcie, potężnie spuściwszy nadzienie
I pomału wyciąga z rzyci przyrodzenie.
Nagle czuć smród jakiś. Czy to spod darniny
Zapach go dolatuje jakowejś padliny?
Nosem kręci Chujogrom, obwąchuje łapy,
Węszy, niucha, a fetor aż go bije w chrapy.
"A cóż to - krzyknie wreszcie - moja panno miła?
Czyżbyś mi się tutaj pod chujem zebżdziła?"
Zaśmieje mu się Jagna: "Mój panie chojraku,
Przyjżyj się ino dobrze - masz gówno na ptaku.
Napalonyś z rozpędu - ty chłopisko głupie -
Miast cipę wychędożyć, wygodziłeś mej dupie."